Goedkoop = duurkoop

Er is een fascinerend fenomeen rond bruiloften.

Mensen geven zonder blikken of blozen duizenden euro’s uit aan bloemen die na twaalf uur dood zijn, een taart die in twintig minuten wordt opgegeten en een prachtige jurk of pak dat daarna meestal in de kast blijft hangen.

Maar als het gaat om de ceremonie… het moment waarop je daadwerkelijk trouwt… dan wordt ineens de rekenmachine erbij gepakt.

“Wat kost dat eigenlijk?”

Alsof iemand even een standaard tekstje van Google kan voorlezen en we daarna allemaal weer vrolijk naar de borrel kunnen.

De realiteit is dat een goede ceremonie niet ontstaat omdat iemand een microfoon vasthoudt. Die ontstaat omdat er uren werk in zit: gesprekken met het stel, verhalen ophalen, schrijven, schrappen en herschrijven. Zorgen dat er gelachen wordt op precies het juiste moment en dat ergens achterin een tante haar mascara opnieuw moet aanbrengen.

Dat werk doe je niet omdat je denkt dat je er miljonair van wordt. Als dat het plan was geweest, was ik wel in de vastgoedsector gegaan.

Je doet het omdat je het prachtig vindt om twee mensen tegenover elkaar te zien staan terwijl een hele zaal even stil wordt. Omdat woorden op dat moment echt iets betekenen.

En omdat je weet dat een ceremonie het verschil kan maken tussen: “Nou, toen gingen we trouwen.” of “Dat moment vergeten we nooit meer.”

Goedkoop bestaat.
Maar goedkoop is vaak duurkoop.

Niet omdat liefde duur moet zijn. Maar omdat aandacht, tijd en vakmanschap nu eenmaal niet in de uitverkoop liggen.